- 6 -
zijn spreken hoop op verlossing. Het
geloof komt door het horen. In zijn
leven zag men het leven van Christus,
vol van de deugden van Christus.
Dankbaarheid, vrijgevigheid, mildheid
en goedheid vloeiden rijkelijk, net als
ijver, strengheid en vastheid. Alles op
zijn tijd.
Elias Aslaksen had inlevingsvermogen
en kon heel meelevend zijn. Hij weende
met de wenenden en was blij met de
blijden. We zagen dat hij leefde zoals
hij sprak. Dat maakte indruk op de
vrienden.
Elias Aslaksen had een lang werkzaam
leven. Ongeveer tot zijn sterfdag voerde
hij een onzelfzuchtige en ijverige
dienst uit voor zijn Here en Meester.
Hij overleed op 88-jarige leeftijd in
zijn huis, en zo eindigde het leven van
een van de grootste mannen Gods in
onze tijd. Hij heeft een solide erfenis
nagelaten. Zijn geschriften en boeken
zullen tot nut zijn voor de komende
generaties.
Judith Aslaksen was een stille en vrome
vrouw. Ze diende in haar gezin, en
was gastvrij. Altijd stond zij haar man
terzijde. Ze heeft lied 288 in Wegen van
de Heer geschreven: “O jij, die ver weg
loopt te dwalen.”
Johannes Larsen
vertelt:
Elias Aslaksen op
ziekenbezoek
“Elias Aslaksen besteedde veel tijd aan
het bezoeken van zieken en ouderen, of
mensen die bijvoorbeeld een tijd niet
op de samenkomsten waren geweest.
Vaak belde hij mij dan, en vroeg of
het paste om een ritje te maken, dan
konden we drie bezoeken per keer
afleggen. Het ziekenbezoek duurde
nooit lang, en Elias Aslaksen vertelde
graag over zijn werk in het buitenland,
bijvoorbeeld in Duitsland.
Ik herinner me goed een bezoek aan
een zieke broeder. Elias Aslaksen nam
een zak met fruit mee en wilde hem
graag zegenen, maar de broeder was
zo vol van zichzelf en zijn ziekte, hij
sprak over niets anders. We zaten daar
even te luisteren, totdat Elias Aslaksen
opstond, het fruit overhandigde en zei
dat we verder moesten. Goed en wel
in de auto schudde hij zijn hoofd: “Ah,
geen ontvankelijkheid,” en uitte zijn
verontwaardiging over de betrokkene,
die hij had kunnen versterken, Gods
woord kunnen geven, en met wie hij
broederschap had kunnen hebben.
Dergelijke dingen waren een aanslag
op zijn lichaam, dan stortte hij bijna in.
“Nee, nu moet je met mij mee naar huis
komen voor een kop koffie, om dit kwijt
te raken,” zei hij. Aan de andere kant
was hij erg enthousiast over mensen
die ontvankelijk waren.”
Vlnr: Andreas Nilsen, Sigurd Bratlie, Elias Aslaksen,
Ole Skotland, Aksel J. Smith
Vlnr: Aksel J. Smith, Ole Skotland, Elias Aslaksen,
Arild Tombre, Sigurd Bratlie